Beginning...

Rozdział I  

~Oczami Amelii~

To już dziś! Są moje urodziny!!

Jest to dla mnie wyjątkowy dzień, ponieważ to moje 18 urodziny. Dziś staję się pełnoletnia. Impreza odbędzie się na plaży w Santa Monica o 19. Będą sami przyjaciele.

Mój telefon zabrzęczał w kieszeni jeansów. Wyciągnęłam go i spojrzałam na ekran.

Od: Emily

Wszyscy goście są już w hotelu.

Emily to moja najlepsza przyjaciółka, zawsze mogę na nią liczyć. Znamy się 10 lat – od podstawówki. Co by się nie stało zawsze będzie przy mnie. Mogę jej powiedzieć o wszystkim, jest niesamowita. 

- Amelko! Przygotowałaś sobie już strój? Zostało Ci tylko 5 godzin do imprezy. - z kuchni dobiegał głos mojej mamy.

- Tak.. tak mamo. Jasne że mam  - szybko odpowiedziałam

O rany zapomniałam ! Zapomniałam, o tym jak się ubiorę?! I co ja teraz zrobię? 

Pobiegłam po schodach na górę, otworzyłam szafę. Zaczęłam wyrzucać wszystko co w niej miałam. 

- Nawet nie wiem czego szukam! - krzyknęłam do siebie zdenerwowana, że mogłam dopuścić do czegoś takiego. 

Wyrzuciłam już wszystkie ciuchy z szafy i nie miałam nic co mogłabym włożyć na dzisiejszy wieczór. Gdy zaczęło zbierać mi się na płacz do pokoju weszła mama z zapakowanym pudełkiem w ręku. 

- Zapomniałaś, prawda? - moja mama za dobrze mnie zna... 

- T... tak. 

- Jesteś za bardzo zabiegana. Odpocznij sobie, ja pojadę po tort i kupię sałatki.

- Dziękuję mamo.. 

 - Nie ma sprawy. A teraz chciałam dać Ci prezent urodzinowy. Kochanie, życzę Ci szczęścia w życiu, spełnienia marzeń, chłopaka który będzie o Ciebie dbał i kochał Cię tak mocno jak ja.  - mówiąc to podała mi pudełko zapakowane w ozdobny papier. 

Odwinęłam go szybko, otworzyłam pudełko i.... zamarłam. W środku była sukienka moich marzeń. W takiej właśnie wyobrażałam sobie urodziny. 

- Skąd? Jak? - nie mogłam wysłowić  się, bo byłam w szoku.

- Słyszałam twoją rozmowę z Emily jak mówiłaś o sukience i przypomniało mi się, że  gdy byłam w centrum handlowym widziałam podobną do jej opisu. Pomyślałam, że ją kupię. A teraz proszę przymierz ją, a ja idę załatwić ostatnie sprawy związane z twoimi urodzinami.

- Kocham Cię mamo, dziękuję ! Jesteś najlepszą mamą na świecie - mówiłam to przez łzy.. byłam wzruszona tym, co inny człowiek może zrobić z miłości do Ciebie. 

  Gdy mama wyszła z pokoju od razu założyłam moją nową sukienkę, a do niej czarne korale i żółtą bransoletkę.

Poszłam do łazienki po żółty lakier do paznokci, by pasowały mi do stroju. Do tego czarne szpilki i GOTOWE!

Gdy mama wróciła była już 18.

- Jesteś gotowa? Musimy już wychodzić.

- Tak mamo. Pójdę jeszcze tylko po telefon.

- Dobrze, tylko się pośpiesz, trzeba jeszcze ozdobić salę. A mamy tylko godzinę.

Dojechałyśmy na miejsce.

 Nie mogłam oderwać wzroku od plaży. Widok był tak niesamowity, że zapierało dech w piersiach.

- To będę najwspanialsze urodziny ever. Już się nie mogę doczekać. - powiedziałam do siebie. 

Śledząc mamę wzrokiem zauważyłam, że wchodzi do chatki zrobionej z bambusów. Wokół niej było pełno kolorowych lampek, a w środku było kilka nakrytych stołów, oraz miejsce na DJ i parkiet do tańczenia. 

- A gdzie tort? - zapytałam zdziwiona mamę. 

- Zostanie wniesiony przez pracowników o 20-tej. 

- Okej. To jeszcze idę się przejść po plaży. 

Szłam wzdłuż plaży patrząc na zachodzące słońce... Kiedy zatonęłam w marzeniach wyrwał mnie z nich dzwonek telefonu. Dzwoniła Emily. 

- Halo? 

- Hej. Już jedziemy. Powinniśmy być za jakieś 10 minut. Szykuj się! 

- Hah, okey. Czekam. 

- To do zobaczenia, buziaki.

- Pa. 

Nadszedł czas wniesienia tortu. Usiadłam na krześle, a wszyscy wstali bijąc brawa. Był ogromny! 3 piętrowy z bitą śmietaną, truskawkami i kawałkami czekolady. Na torcie było 18 świeczek, każda z nich była w innym kolorze. 18! Jak ja na to czekałam! Stanęłam przed tortem, pomyślałam marzenie i  zdmuchnęłam wszystkie świeczki. 

                                                   

Potem wręczano mi prezenty, od Emily dostałam płytę "Take Me Home" - One Direction, kubek z ich zdjęciem i złotą biżuterię. 

Podbiegłam do DJ, podałam mu nową płytę, z której popłynęła ukochana muzyka.

Wszyscy się świetnie bawiliśmy. Dużo tańczyliśmy, śmialiśmy się.

Gdy leciała piosenka ,,Live While We're Young" usiadłam na chwilę, by odpocząć. Usłyszałam piski. Odwróciłam się i zobaczyłam znaną mi osobę. Był to chłopak z blond włosami o pięknych niebieskich oczach. Ubrany był w czarne rurki i luźną bluzkę na ramiączka. 

Stałam oniemiała. Niall Horan stał przede mną. 

- Cześć. Jestem Niall. Akurat przechadzałem się plażą, usłyszałem znajomą piosenkę i wpadłem zobaczyć kto lubi nasze utwory. 

- H... hej. Jestem, jestem Amelia. 

- Ślicznie wyglądasz. - podszedł do mnie i pocałował mnie w rękę. 

Chyba się domyślił, że jestem Directioner, bo na stole obok mnie stał kubek z One Direction. 

- Masz urodziny?  - zapytał. 

- Tak... mam. 

- Mhm. - Niall bez słowa podszedł do DJ wziął od niego mikrofon, łapiąc mnie za rękę posadził na kolanach. Zaczął śpiewać ,,Little Things". Myślałam, że się rozpłynę. W jednej minucie moje największe marzenie się spełniło. Chłopak, którego dotychczas widziałam tylko na ekranie komputera, trzymał mnie za rękę i śpiewał piosenkę patrząc mi w oczy. 

_________________________________________________________________________________

No to mamy pierwszy rozdział. 

Najwięcej głosów uzyskał Niall, czyli będzie on głównym bohaterem opowiadania. 

Podoba się? Liczę na Waszą opinię. :)))